Onder deze verdwenen documenten bevonden zich de notitieboeken van Ernst Fulker. Officieel bestonden ze niet. Twintig jaar na de ontdekking van de verzegelde kelder bood een antiquarische boekhandelaar uit München echter een verzameling historische documenten uit de Tweede Wereldoorlog te koop aan. Daaronder bevonden zich drie zwarte, gebonden notitieboeken, handgeschreven in het Duits, met gedetailleerde aantekeningen over medische experimenten die tussen 1943 en 1944 waren uitgevoerd.
De koper was de Franse historicus Laurent Morau, een specialist in oorlogsmisdaden. Toen hij begon te lezen, realiseerde hij zich dat hij een document met explosieven in handen had. De notitieboekjes bevatten nauwkeurige aantekeningen, data, codenamen, beschrijvingen van procedures en resultaten. Fulker noteerde alles met een klinische afstandelijkheid die het lezen des te verontrustender maakte. Object 7.
Een vrouw, naar schatting 28 jaar oud, werd ondergedompeld in water van 4°C. Duur: 22 minuten. Gevolg: bewusteloosheid na 18 minuten. Uiteindelijke lichaamstemperatuur: 30°C. De patiënt overleed ‘s nachts. Pagina na pagina herhaalden dezelfde aantekeningen: cijfers, gegevens, sterfgevallen, alsof het statistieken uit landbouwkundig onderzoek betrof, en niet een verslag van een marteling.
Morau bracht weken door opgesloten in zijn kantoor, waar hij elke pagina las en analyseerde. Hij maakte aantekeningen, vergeleek data met andere historische documenten en deed onderzoek. Er waren inconsistenties, maar alles leek authentiek. De tekst was coherent, de medische terminologie nauwkeurig, de anatomische details zorgvuldig en, nog verontrustender, de stijl.
Fulker schreef niet als een crimineel die zijn daden probeerde te verbergen. Hij schreef als een onderzoeker die een wetenschappelijk experiment documenteerde. Geen spoor van schuldgevoel, geen eufemismen, geen poging tot morele rechtvaardiging, alleen feiten, observaties en conclusies. Maar het meest schokkende waren niet de experimenten zelf, maar de nonchalante manier waarop ze werden beschreven.
Fulker toonde geen schuldgevoel. Hij gebruikte geen eufemismen. Hij rapporteerde simpelweg de feiten, zoals een wetenschapper die een chemische reactie observeert. En dat onthulde een huiveringwekkende waarheid. In zijn ogen waren deze vrouwen geen echte mensen. Ze waren gereduceerd tot biologische materie, en deze ontmenselijking was niet het gevolg van haat of sadisme, maar van koude, rationele, zelfs bureaucratische logica.
Het was een universeel kwaad, zoals filosofe Anna Harent het jaren later beschreef in haar analyse van de nazimisdaden. Morau wist dat hij de authenticiteit van de notitieboekjes moest verifiëren voordat hij ze openbaar maakte. Hij raadpleegde grafologen, die bevestigden dat het handschrift uit de jaren 40 stamt. Hij raadpleegde ook historici die gespecialiseerd waren in Vermarthe, die de gebruikte codes en terminologie herkenden.
Hij stuurde papiermonsters naar een Zwitsers laboratorium, dat bevestigde dat het papier en de inkt overeenkwamen met materialen die tijdens de oorlog in Duitsland werden gebruikt. Alles klopte. De notitieboekjes waren authentiek. Morau raakte erdoor gefascineerd. Hij besteedde jaren aan het vergelijken van informatie met andere documenten, in een poging de authenticiteit ervan te bevestigen en aanwijzingen te ontdekken.
In Duitse militaire rapporten werd melding gemaakt van een experimentele medische eenheid in Noord-Frankrijk, maar er werden geen verdere details verstrekt. Getuigenissen van voormalige soldaten bevestigden het bestaan van ondervragingscentra waar burgergevangenen werden vastgehouden en waar in 1978 menselijke resten werden gevonden die overeenkwamen met de beschrijvingen in de dagboeken.
Alles viel op zijn plaats, maar één cruciaal element ontbrak nog: ooggetuigen. Hij raadpleegde Franse militaire archieven, nam contact op met verenigingen van voormalige verzetsstrijders en plaatste advertenties in de regionale pers. Maar jarenlang…
Ze kreeg geen antwoord. Veel van de vrouwen die het kamp hadden overleefd, waren al overleden.
Anderen emigreerden, veranderden van auteur, verbraken alle banden met het verleden, en degenen die nog in leven waren, gaven er vaak de voorkeur aan te zwijgen, omdat erover praten alleen maar oude wonden zou openrijten en de impact te groot was. In 1989 plaatste Mora een advertentie in Franse kranten waarin ze iedereen die tussen 1943 en 1944 in Duitse concentratiekampen in Frankrijk had gezeten, uitnodigde contact met haar op te nemen.
